Sledeće, 1909. godine, održane su prve motociklističke trke u organizaciji Prvog srpskog velosipedskog društva. Trke su održane na relaciji Niš-Beograd. Prve auto-moto trke su održane 1923. godine na Banjici uz pokroviteljstvo kralja Aleksandra Karađorđevića, na mestu današnjeg stadiona FK Rad.

10. februara 1910. je osnovan Srpski olimpijski klub sa zadatkom i programom da olakša osnivanje viteških i sportskih društava i klubova, da priređuje zemaljske svetske i medjunarodne utakmice, da moralno i materijalno, delom i savetom, pomaže viteška društva i potpomaže razvoj sporta u Srbiji. Srpski olimpijski klub je 1912. godine prerastao u Srpski olimpijski komitet i iste godine je primljen u MOK (Međunarodni olimpijski komitet). 2. maja 1910. u organizaciji Srpskog olimpijskog kluba priređena je prva Velika pešačka utakmica (maraton) od Obrenovca do Beograda sa ciljem u Košutnjaku. Uz odličnu organizaciju utakmica je održana u prisustvu vlade, dvora, diplomatskog kora, Beogradskog garnizona, mnoštva građana i oko 600 gostiju iz Makedonije. Od 97 takmičara na cilj je prvi stigao Aleksandar Popović, knjižar iz Beograda. Iste godine je u Donjem gradu održan i prvi srpski svesokolski slet uz učešće Sokola iz Češke, Slovačke, Dalmacije, Bosne i Hercegovine, Makedonije, Kosova i Junaka iz Bugarske.

1911. godine je održana prva plivačka utakmica (maraton) poviše železnickog mosta na Savi.

24. aprila 1927. svečano je otvoren prvi pravi stadion u Beogradu – stadion FK Jugoslavije. Podignut je za 25-30.000 gledalaca sa velikim pokrivenim tribinama i ograđenim betonskim zidom. Posedovao je i lakoatletsku stazu i poseban teren za treninge. Tada su prvi put uvedeni reflektori na jednom fudbalskom igralištu. Danas se na tom mestu nalazi stadion FK Crvena Zvezda.

1936. je podignuta u Košutnjaku kraj Beograda skakaonica za skokove do 40 metara po projektu inžinjera Bloudeka, konstruktora skakaonice na Planici. Zbog neodgovarajućih vremenskih prilika i nedovoljnog interesovanja nije nikada korišćena za smučarske skokove. Uništena je tokom Drugog svetskog rata. Iste godine izgrađena je i skakonica na Avali za skokove do 20 metara ali je i ona odigrala skromnu ulogu u razvoju smučarskih skokova jer su je uglavnom koristili pojedinci neorganizovano.

3. septembra 1939. održan je prvi Gran pri u Beogradu, najveća auto-moto trka u svetu po klasama (danas Formula 1). Trke su se održale oko Kalemegdana uz prisustvo 80.000 gledalaca a pobednik je bio Italijan Nuvolari. Zanimljivo je da su to bile jedine trke u svetu održane za vreme Drugog svetskog rata koji je počeo dva dana ranije.

5. januara 1947. je odigrana prva utakmica između Partizana i Crvene Zvezde na stadionu S.D. Jugoslovenske armije, na temperaturi od -19° C, u prisustvu 4.000 navijača. Ostaće zapamćena kao najuzbudljivija i najdramtičnija utakmica ikada odigrana. Prvi strelac na derbiju bio je Jovan Jezerkić (CZ) u 12. minutu koji je na toj utakmici postigao i het-trik (12, 25 i 54. minut). Ovom utakmicom započelo je višedecenijsko rivalstvo dva kluba, navijači su se podelili u dva tabora a utakmica između Partizana i Crveze Zvezde prerasla je u našu najvažniju fudbalsku instituciju – Večiti derbi.

1954. je otvoreno prvo veštačko klizalište na Tašmajdanu a 30. maja 1973. je održano finale najvećeg fudbalskog klupskog takmičenja u Evropi, Finale Kupa šampiona u fudbalu Ajaks-Juventus (1:0).

9. januara 1911. je održan prvi aeromiting u Beogradu koji se završio tragično po mladog slovenačkog pilota Edvarda Rusjana. Dok je leteo iznad Beograda, snažna košava zanela je njegov avion i bacila ga na bedeme Beogradske tvrđave. Edvard Rusjan je postao prva žrtva vazduhoplovstva u Srbiji.

1. aprila 1922. osnovan je Aero-klub na inicijativu solunskih avijatičara. Predsednik je bio knez Pavle a potpredsednik Tadija Sondermajer, pionir vazduhoplovstva. 25. marta 1923. Beograd je prvi put uključen u sistem međunarodnog vazdušnog saobraćaja. Avioni kompanije Franko-Rumen sleteli su na pančevački aerodrom na liniji Pariz-Istanbul. 9. septembra iste godine poleteo je prvi avion na redovnoj noćnoj liniji za Bukurešt. To je bio prvi noćni komercijalni let u istoriji svetskog vazduhoplovstva. Kompanija Franko-Rumen se odlučila na ovo iz praktičnih razloga. Bio je to jedini način da njihov avion na liniji Pariz-Beograd-Bukurešt-Istambul stigne na poslednje odredište pre nego, u to vreme famozni luksuzni voz, Orijent-ekspres koji je u isto vreme polazio iz Pariza na istoj destinaciji ali se, naravno, kretao i noću.

16. oktobra 1923. osnovana turistička agencija Putnik, prva u nas i jedna od najstarijih u Evropi.

25. januara 1927. osnovano je prvo Društvo za vazdušni saobraćaj – Aeroput, koje je uspešno radilo do početka Drugog svetskog rata. Odlukom nemačkog zapovednika za Srbiju likvidirano je 1943. godine. Maja 1927. otvoreno je zdanje prvog civilnog pristaništa – Aerodrom Beograd. Zdanje je podignuto na terenu današnjeg Novog Beograda. Sa Aerodroma Beograd (čiji su ostaci vidljivi i danas) poslednji avion je poleteo 1962. godine.

15. februara 1928. je otvorena prva vazdušna linija domaćeg saobraćaja Beograd-Zagreb. Avioni Potez 29 društva Aeroput poletali su sa prvog stalnog civilnog pristaništa – Aerodroma Beograd.

Pojava prvog taksi vozila u gradu vezuje se uz ime Beograđanina Andre Ristića. Kao prvi zvanični zastupnik jedne automobilske firme u Beogradu (nemački N.A.G.) jedan od uvezenih modela Ristić je 1911. godine izdvojio za osnivanje prvog taksija. Vozilo je bilo propisno obeleženo taksi tablicama i stalno je bilo parkirano između Balkana i Moskve. To je ujedno bila i prva taksi stanica u gradu.

1925. godina je označena kao prvi pokušaj uspostavljanja autobuskog saobraćaja u gradu. Uprava tramvaja i osvetljenja pustila je u saobraćaj dva autobusa na relaciji Slavija-Avala. Ova linija je uglavnom bila izletničkog karaktera. Redovan autobuski saobraćaj počeo je tek polovinom 1929. Prva redovna linija bila je na relaciji Kalemegdan-Terazije-Savinac. 1935. je uvedena prva autobuska linija za Zemun preko novoizgrađenog savskog mosta.

1. maja 1947. se pojavio prvi trolejbus na prvomajskoj paradi u glavnom gradu. Prva linija Kalemegdan-Slavija otvorena je 12. juna iste godine. U vozni park GSP-a 1961. godine stižu prvi Lejlandi od ukupno 160 autobusa ovog tipa. Čuveni engleski autobusi prevozili su Beograđane do sredine sedamdesetih godina kada su zamenjeni domaćim.

Maja 1995. je uspostavljen prigradski železnički saobraćaj izgradnjom modernog železničkog čvora – podzemne stanice Vukov spomenik.

1910. Beograđanin Andra Ristić postaje prvi zvanični zastupnik jedne automobilske fime – nemačke marke N.A.G. Gospodin Ristić je i vlasnik prvog taksija u Beogradu.

Železnički most, prvi koji je spojio Beograd sa suprotnom obalom, građen je od 1882. do 1884. kada je, 20. avgusta, prvi voz iz novoizgrađene Beogradske železničke stanice prešao Savu na putu ka Beču. Taj most srušen je u Prvom svetskom ratu ali je kasnije bio rekonstruisan.

Na mestu današnjeg mosta iz Brankove ulice ka Novom Beogradu izgrađen je lančani most, svečano otvoren 16. decembra 1934. Izgradnja mosta Aleksandra Prvog Karađorđevića počela je 1930. Četvorogodišnju izgradnju pratili su mnogi problemi – radnicima plate nisu stizale na vreme, kasnila je isporuka delova, vlasnicima kuća u Karađorđevoj ulici nije isplaćena nadoknada za zemljište i zgrade koje su se nalazile na mestu budućih stubova. Lančani most imao je iznad Save raspon 261 metar, stajao je na dva armirano-betonska stuba rađena u srpsko-vizanstijskom stilu a konstrukciju su nosila čelična užad. Ovaj most, preko koga je išao i tramvaj za Zemun, miniran je 1941. da bi na istom mestu 1956. bio sagrađen most Bratstvo i jedinstvo.

Most preko Dunava sagrađen je 1935. i služio je i za drumski i za železnički saobraćaj. Kao i lančani most porušen je za vreme Drugog svetskog rata, zatim rekonstruisan 1946. a novi Pančevački most izgrađen je 1962. godine. 1971. je izgrađen most Gazela i auto-put kroz Beograd.

Ova kafana, u današnjoj ulici Kralja Petra, prekoputa Saborne crkve, pod novim vlasnikom Ivanom Pavlovićem 1892. dobija nov naziv zbog lokacije – Kod Saborne crkve. Prota Novica Lazarević zaprepašcćn novim nazivom kafane obratio se mitropolitu srpskom, vladici Inokentiju, posle čega je usledila i tužba policiji i zabrana svim sveštenicima i crkvenom osoblju da posećuju kafanu čiji je naziv protumačen kao svetogrđe. Vlasnik Ivan Pavlović skinuo je natpis a posle bezuspešnog traženja novog naziva odredio da se postavi firma s nacrtanim znakom pitanja, koja postoji i danas.

Kafana Zeleni venac ima čast da je po njoj nazvan čitav beogradski kraj i danas jedna od najvećih pijaca. Kuću u kojoj je bila kafana izgradio je 1840. Stojan Simić. Prvi zakupac bila je Nemica koja je 1838. krenula za Srbiju, udovica Herman, čiji je muž na putu umro. Kada je preuzela kafanu gospođa Herman nije istakla natpis već je iznad ulaza postavila venac od zelenog lima po čemu je kafana i dobila naziv. Da zbog izgradnje autobuske okretnice zgrada nije srušena šezdesetih godina dvadesetog veka, imali bismo priliku da i danas uživamo u jednoj od najstarijih beogradskih kafana.

Tri šešira, najstarija skadarlijska kafana iz 1864., nikada nije promenila naziv a dobila ga je u nasleđe. U toj kući prethodno je postojala radionica za izradu šešira, vlasnika Dimovića, koji je umesto firme na plehanoj tabli nacrtao samo tri šešira. Radionicu je zamenila kafana ali kako tabla nije uklonjena do danas je ostao naziv Tri šešira.

Kafana Dardaneli nalazila se na mestu današnjeg Narodnog muzeja na Trgu Republike još 1855. Prvi vlasnik Afif-beg iz Užica prodao je 1862. Kosti Ivkoviću a zatim je u zakup uzeo Mita Ristić. Posle izgradnje Narodnog pozorišta 1869. kafana Dardaneli postala je stecište glumaca, književnika, novinara, slikara. Pročelje i bašta Kafane bili su okrenuti ka spomeniku knezu Mihailu. Kafana Dardaneli srušena je 1901.

Kafana Kolarac, sagrađena sedamdesetih godina XIX veka, nalazila se na početku Makedonske ulice ka Trgu Republike, u kompleksu zgrada koje su pripadale Iliji Milosavljeviću, rodom iz Kolara. Na tadašnjem Pozorišnom trgu kafana Kolarac okupljala je političare, oficire i državne činovnike, tu su organizovani i balovi ali i zavere. Pretpostavlja se da je zavera u Kolarcu prethodila ubistvu kralja Aleksandra Obrenovića i Drage Mašin. Kafana Kolarac srušena je tokom nemačkog bombardovanja Beograda 6. aprila 1941.

Kafana Albanija podignuta je četrdesetih godina XIX veka, posle proglašenja Srbije kneževinom, na mestu gde se i danas nalazi palata Albanija, dugo najveća zgrada u Beogradu. Stara kafana ispred koje su stajali fijakeri bila je poznata po satu kod koga su zakazivani poslovni ali i ljubavni sastanci. Kafana Albanija i časovnik ispred nje srušeni su tridesetih godina XX veka.

Kafana Kod dva bela goluba ili Dva bela goluba, kako su je takođe nazivali, postojala je od 1840. na uglu danšnjih ulica Hilandarske i Svetogorske. Naziv kafane ostao je od prethodne firme istog vlasnika, Jovana Kujundžića, koji je bio krojač i iznad radnje imao tablu s dva nacrtana goluba i makazama. Kada je Kujundžićeva porodica prodala imanje Zanatskoj komori za podizanje Zanatskog doma uslov je bio da na novoj zgradi bude i figura dva bela goluba. Zanatlije su reč održale a kasnije je Zanatski dom predat u nadležnost Radio Beograda. Kafana kod Dva bela goluba srušena je 1903. a za pokolenja nije ostavljen ni njen znamen. Nova kafana Dva bela goluba danas postoji na početku Skadarlije.

Beograd može da se pohvali da je nekada imao najviše “zlatnih” kafana, bar kada je reč o njihovim nazivima: Zlatni grozd, Zlatna lađa, Zlatni šaran, Zlatni tučak, Zlatno burence, Zlatni anđeo, Zlatna slavina, Zlatni bokal, Zlatni konj, Zlatni krst (danas Dušanov grad)…

Drugi hotel Kruna sazidan je 1846. kao dvor kneza Aleksandra Karađorđevića a hotel postaje 1856. Nalazio se na uglu Uzun Mirkove i današnjeg Studentskog trga. Hotel Srpska kruna, sagrađen desetak godina kasnije, nazvan je tako u inat Turcima koji su zbog naziva hotela uložili protest srpskim vlastima ali na to srpska vlada nije odgovorila. Hotel se nalazio na početku Knez Mihailove ulice, prekoputa Kalemegdana, na mestu gde se danas nalazi Biblioteka grada Beograda.

Hotel Kasina na Terazijama otvoren je 1858. i bio je mesto esnafskih sastanaka, izbornih konferencija, zasedanja Srpske narodne skupštine a u velikoj sali Kasine 1918. proklamovano je ujedinjenje Srba, Hrvata i Slovenaca.

Hotel Bulevar završen je 1860. na uglu današnje Makedonske i Braće Jugovića gde se sada nalazi bioskop Balkan. Hotel Bulevar imao je veliku pozorišnu binu s galerijom i veliku salu za koncerte.

Hotel Grčka kraljica sazidan je 1867. u Knez Mihailovoj ulici pod nazivom Despotov han a na istom mestu bio je restoran Plavi Jadran, danas ponovo pod nazivom Grčka kraljica.

Hotel London podignut je 1873. na uglu današnjih ulica Kralja Milana i Kneza Miloša. Stalni gosti Hotela bili su poslanici koji su tu odsedali za vreme zasedanja Skupštine. Po Hotelu je i ceo kraj dobio naziv “kod Londona”.

Na vrhu Savskog stepeništa, Velikih stepenica u to vreme, sazidan je hotel Nacional a na Savskom pristaništu hotel Kragujevac. Od 1884. do 1890. sazidani su hoteli Petrovgrad, Solun i Orijent u blizini Železničke stanice.

Hotel Balkan sagrađen je na Terazijama 1860. Jedan od prvih vlasnika bio je Golub Janić a njegova udovica Bosiljka poklonila je pred smrt celu zgradu Srpskoj kraljevskoj akademiji uz uslov da od zarade Hotela bude osnovan Fond za školovanje dece. Stari hotel Balkan srušen je 1935. a na istom mestu sagrađen je novi, pod istim nazivom.

Hotel Pariz na Terazijama sagrađen je između 1866. i 1869. uz današnji hotel Kasinu gde je sada ulaz u Bezistan. Pariz je imao 35 soba s parnim grejanjem, restoran, kafanu, bioskopsku salu, salone i baštu. Srušen je 1948.

Na kraju XIX veka i na početku XX izgrađeni su hoteli Moskva na Terazijama, Imperijal u Vasinoj i Bristol u Karađorđevoj ulici. Na Trgu Dimitrija Tucovića sazidan je hotel Slavija, a na Trgu Republike Kolarac. 1900. godine je otvoren Grand hotel, kao prva građevina na čijoj je fasadi primenjena secesijska dekoracija. Nalazio se u Čika Ljubinoj ulici. Srušen je 1968. godine.

20. novembra 1905. obavljen je prvi međunarodni telefonski razgovor između Budimpešte i Beograda uz posredovanje telefonistkinje preko tzv. manuelnog voda.

1939. godine prvi put je prikazan televizijski program na Beogradskom sajmu, na štandu holandske firme Filips. 7. jula 1958. inžinjer Zoran Manojlovic izrađuje prvu TV kameru a 23. avgusta iste godine otvaranjem prvog televizijskog studija u Beogradu otpočelo je redovno emitovanje programa koji je 28. novembra 1958. uključen u jugoslovensku mrežu. 31. decembra 1971. uveden je televizijski program u boji koji se emitovao preko drugog programa beogradske televizije.

1904. pokrenut list Politika. Urednici i osnivači bili su braća Darko i Vladimir Ribnikar. 1919. godine osnovana je prva novinska agencija pod nazivom Avala. Osnovao ju je francuski novinar Albert Muse. Imala je svoje dopisnike i dopisništva širom zemlje. Avala je prestala sa radom 1941. godine.